19
Sie
2013
0

Parwowiroza – choroba, której nie można lekceważyć

Parwowiroza to dość częsta choroba u psów, w szczególności u młodych osobników. Jest to choroba należąca do grupy zakaźnych. W większości przypadków u dorosłych psów objawić się może jeśli te nie zostały wcześniej zaszczepione przeciwko parwowirozie. Chorobę powoduje parwowirus (CPV-2), atakujący między innymi komórki mięśnia sercowego, komórki krypt jelitowych, tkankę limfatyczną czy też szpik kostny.

W jakim wieku psy mogą zachorować na parwowirozę? – do częstych zachorowań dochodzi u psów w fazie rozwoju do około 6 miesiąca życia. Nie należy jednak po tym czasie lekceważyć tej choroby i zapominać o jej istnieniu. Mogą bowiem zachorować na nią starsze psy w wieku od 8 do 12 roku życia. W przypadku psów starszych, do zachorowania może dojść jeśli zwierzę przechodziło właśnie przejściowe osłabienia układu odpornościowego.

W jaki sposób dochodzi do zakażenia parwowirusem? – do zakażenia dochodzi bardzo często poprzez spożycie zanieczyszczonej kałem karmy lub wypicie wody, zawierającej bakterie wirusa lecz również przez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem lub psem, któremu udało się wyzdrowieć. Przede wszystkim więc poprzez układ pokarmowy.

 

Czas wspomnieć o objawach:

  • pierwsze objawy występują w okresie 1-2 tygodni od zakażenia
  • charakterystyczna biegunka o zabarwieniu brunatnym, spowodowana wydalaniem przetrawionej krwi oraz bardzo nieprzyjemny zapach
  • możliwe wymioty
  • podniesiona temperatura ciała do około 41,5 stopni lub temperatura obniżona
  • wyraźna apatyczność i obolałość u psa
  • osłabienie oraz nie zwracanie uwagi na podawane pokarmy
  • podczas badania, zauważalne znaczne obniżenie krwinek białych (leukopenia)
  • poprzez biegunkę i wymioty – odwodnienie, często prowadzące do śmierci
  • końcowe stadium choroby objawia się często żółtaczką oraz DIC czyli zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego.

Rzadziej dzięki profilaktycznie stosowanym szczepieniom, możliwa jest parwowiroza sercowa.

Leczenie:
Nie należy leczyć psa na własną rękę. Lekarz weterynarii powinien mu podać odpowiednie antybiotyki, leki przeciwwymiotne, surowicę oraz porządnie nawodnić. Prawie w stu procentach przypadków weterynarz zaleci 24 lub 48 godzinną głodówkę (całkowitą), pamiętając o stałym nawadnianiu odwodnionego organizmu psa. Dodatkowo oczywiście leczenie uzupełniając organizm w niezbędne minerały i witaminy.

Jakie są rokowania na przeżycie zakażonego psa? – jeśli stosunkowo wcześnie wirus zostanie wykryty i weterynarz zareaguje w odpowiedni sposób to szanse na przeżycie mieszczą się w granicach 80%. Trzeba jednak pamiętać, że w ogromnym stopniu przeżywalność uzależniona jest od układu odpornościowego psa, zjadliwości wirusa jak również powikłań, które niestety potrafią wystąpić. W przypadku wystąpienia powikłań, śmiertelność statystycznie sięga nawet 100%.

 

You may also like

Spacer z psem? Uważaj na zagrożenia!

Leave a Reply