Metoda ta zakłada w większym stopniu zależność reklamy od sprzedaży niż odwrotnie. Kiedy stosują ją wszyscy konkurenci, to stan .udziału rynkowego każdego z nich utrzymuje się’ na jednakowym poziomie, do czasu wej­ścia na rynek odpowiednio prężnych konkurentów. Była ona powszechnie przyjęta do wybuchu wielkiego kryzysu lat 1929—1933, jak i w czasie jego trwania. W rezultacie w okre­sie tym zachodziła bardzo ścisła korelacja między wielkością sprzedaży (jej spadkiem i wzrostem) a wielkością wydatków na reklamę. Firmy, które postępowały wówczas wbrew przyję­tym kanonom i stosowały bardziej dynamiczne metody działal­ności reklamowej, mogły ustrzec się przed spadkiem produkcji i sprzedaży. Pewną odmianą metody określania wydatków re­klamowych jest metoda polegająca na ustalaniu ich w jednost­kach pieniężnych od jednostki sprzedanego towaru.